close
متخصص ارتودنسی
یادداشت حسن حسن پور،اصول توسعه و گسترش شهرسازی نوین
<<



یادداشت حسن حسن پور،اصول توسعه و گسترش شهرسازی نوین

بشر در طول تاريخ همواره براساس كشش دروني، شيفته كشف آينده و رمزگشايي از آن بوده است اين سوالات كه آينده چگونه قابل پيش‌بيني است؟آيا آينده تداوم حال و گذشته خواهد بود؟،چه اتفاقاتي ممكن است در آينده اتفاق بيفتد؟ تا كنون چالش و درگيري عمده فكري براي برنامه‌ريزان و مديران بوده و در اين مدت، برنامه‌ريزان، رويكردهاي مختلفي جهت برخورد با مسائل آينده به كار بسته‌‌اند كه عمدتاً بر پايه تحليل روندهاي گذشته و ادامه آن در آينده بوده است. اما در آغاز هزاره سوم جهت حصول جامع‌نگري در برنامه‌ريزيها، علم آينده پژوهي، ادبيات پراكنده و غيرمنسجم درخصوص برنامه‌ريزي براي آينده را به علم مدون با اصول و مباني متقن تبديل كرده كه وظيفه آن علاوه بر تحليل روندهاي گذشته، كشف،‌ ابداع و ارزيابي آينده‌هاي ممكن، محتمل و مطلوب است.

آفتاب آبپخش: یادداشت حسن حسن پور،جهان معاصر عرصه تحولات شگرف و پويايي شتابنده است تغييرات چنان غافل‌گير كننده و برق‌آسا از راه مي‌رسند كه كوچكترين كم توجهي به آن مي‌تواند به بهاي گزاف غافلگيري راهبردي در تمام عرصه‌هاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و حتي فرهنگي تمام شود. در اين محيط سرشار از تغيير و بي‌ثباتي و آكنده از عدم قطعيت‌ها تنها رويكرد و سياستي كه احتمال كسب موفقيت‌هاي بيشتري دارد تلاش براي معماري آينده است اگرچه اين تلاش همواره با خطرپذيري فراوان قرين بوده است اما به هر حال پذيرش اين مخاطره به مراتب عاقلانه‌تر از نظاره‌گر بودن تحولات آينده است.

از اوايل دهه 70 ميلادي علم و هنر آينده‌نگاري به عنوان ابزار سياستگذاري بطور رسمي در چند كشور محدود بخصوص ژاپن به كار گرفته شد ولي از اوايل دهه 90 ميلادي به طور گسترده با همكاري نهادهاي بين‌المللي جهت توانمندسازي كشورها اين روش استفاده شد و امروز بعنوان رويكرد غالب برنامه‌ريزي در اكثر كشورهاي توسعه يافته درآمده است.

در ايران سابقه آينده‌نگري به برنامه‌هاي پنج ساله كشور برمي‌گردد و سند چشم‌انداز توسعه كشور در افق 1404 كه دو دهه آينده را نشانه گرفته است اولين سند تفكر استراتژيك و آينده‌نگارانه ايران است كه براساس آن محورهاي توسعه كشور در بخش‌هاي مختلف طراحي و تدوين شده و با انجام تقسيم كار منطقه‌اي، هركدام از استانهاي كشور عهده‌دار مسئوليت‌هايي متناسب با قابليت‌هاي خود جهت تحقق آينده مطلوب كشور گشته‌اند.

معضلات شهري مانند مسكن نامناسب و غير بهداشتي بودن فضاهاي زندگي، گسترش فساد و شيوع انواع امراض كه پس از انقلاب صنعتي در شهرهاي جهان رخ نمود، سبب شد دست اندركاران و تصميم گيران شهرها تنظيم فضاهاي شهري را در اولويت امور خود قرار دهند. آنها در مرحله نخست طرحهايي را به نام حفظ امنيت، بهداشت و رفاه عمومي براي حل مشكلات شهر و اداره امور شهر تدوين و اجرا كردند. از آن به بعد، افزايش دخالت مستقيم دولت در امور شهرها و توسعه و كنترل آنها منجر به تهيه طرحهايي شد كه متضمن كليه مسايل و مشكلات اجتماعي، اقتصادي و كالبدي شهرها بوده است. در ايران نيز از سال 1345 تهيه طرحهاي جامع شهري در دستور كار دولت قرار گرفت. ضرورت تهيه اينگونه طرحها به مشكلات شهري آن زمان برمي گردد.

با كسب تجربيات حاصل از تهيه و اجراي طرح هاي توسعه عمران ( جامع ) شهرستان ، دومين مرحله تحول در نظام شهرسازي كشور با تهيه مباني و چارچوب بازنگري در شرح خدمات طرح­هاي توسعه شهري  در سال 1378 كه سال شهرسازي نام گرفت ، آغاز شد . در اين پيشنهاد به ضرورت تهيه طرح هاي ساختاري – راهبردي و همچنين تهيه طرح هاي  تفصيلي موضعي و موضوعي » براي شهرها پرداخته شد .

لذا امروز در كشورمان شاهد اين نكته قابل تامل هستيم كه نوع شهر نشيني و توسعه شهري هنوز با روند توسعه صنعتي و توسعه زيست محيطي و توسعه پايدار , به طور توامان هماهنگ نيست و رشدي يك جانبه و مهار نشدني به خود گرفته است . البته هرچه نظريه پردازان , بحث توسعه شهر نشيني را نيز يكي از مولفه هاي توسعه در نظر گرفته اند , اما اين نماي تمدن جديد در كشورمان نمود ديگري دارد و درون چند لايه شهر نشيني در كشور , حقايق ديگري را به نمايش مي گذارد

با توجه به تجارب اجراي طرح هاي جامع شهري و بهره گيري از نتايج حاصل از اجراي طرح هاي توسعه و عمران شهرستان كه براساس الگوي ساختاري و راهبردي تهيه مي شوند از يك سوء گسترش نيازها واهداف جديد در توسعه شهرنشيني و شهرسازي نظير ضرورت مشاركت مردم، حفاظت محيط زيست ، توسعه پايدار ،گسترش رفاه اجتماعي ، بهبود گذران اوقات فراغت، بهسازي سيماي شهر و به طور كلي اعتلاي كيفيت زندگي شهري از سوي ديگر ، الگوي ساختاري – راهبردي براي طرح هاي توسعه شهري پيشنهاد گرديد .

در طرح هاي ساختاري – راهبردي شهر محدوده نواحي خاص كه داراي مسائل ويژه (اقتصادي –اجتماعي ، محيطي ، تاريخي ، كيفي و...) هستند ، براي تهيه طرح هاي تفصيلي موضعي تعيين و راهبردها ، سياست ها و پيشنهادهاي عمومي براي ساماندهي آنها معين و برنامه آن تدوين مي گردد . هر يك از طرح هاي تفصيلي موضعي ، به عنوان يك پروژه خاص كه داراي بودجه­اي معين­و مديريت خاصي بوده و در زمان شخصي بايستي­به مورد اجرا گذاشته­شود و بالاخره براي قسمت­هاي ديگر شهر كه در خارج از محدوده طرح هاي تفصيلي موضعي و بيرون از حوزه عملكرد طرح هاي تفصيلي موضوعي قراردارند ، طرح تفصيلي پايه تهيه مي شود . طرح هاي تفصيلي پايه در واقع ابزارهاي اجرايي پيشنهادهاي اصلي طرح ساختاري راهبردي در زمينه كاربري زمين ، ضوابط ساخت و ساز ، شبكه ارتباطي و تاسيسات شهري است كه در شهر جنبه پيوسته داشته و به يكپارچه ساختار كلي شهر مربوط مي شود در چارچوب پيشنهادهاي اصلي طرح هاي ساختاري تهيه واجرا مي گردند .

تاریخ : شنبه 10 مرداد 1394 زمان : 11:21

<


ارسال نظر
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی

پایگاه خبری تحلیلی آفتاب آبپخش