یادداشت،هادی بحرینی/ تبعات کمربندی آبپخش
پایگاه خبری تحلیلی آفتاب آبپخش

آخرین عناوین

آب پخش بعنوان یکی از زیباترین شهرهای استان با دارا بودن نخلستانها، نهرهای پرآب و مناظر طبیعی چشم نواز از دیرباز مورد توجه گردشگران و طبیعت گردان داخلی و خارجی بوده است. آب پخش همانند جزیره ای می ماند که با رودخانه ها، نهرهای پر آب و نخلستان های انبوه احاطه شده است.

آفتاب آبپخش،وقعیت سوق الجیشی این شهر نیز بر اهمیت آن افروزه است، آب پخش نقطه ثقل محورهای مواصلاتی استان های بوشهر، خوزستان و فارس است و تردد فراوان از این شهر موجب مشکلات ترافیکی و حوادثی فراوانی بوده است. برای رفع این مشکل راه حل های فراوانی آزمایش شده و جدیدترین و خطرناک ترین آن طرح ایجاد کنارگذر ساحلی است که چند سالی است مورد بحث است.

در نقد این طرح اشکالات و موارد فراوانی مطرح می باشد. اول اینکه ایجاد این کمربندی موجب تخریب بخش بزرگی از طبیعت زیبای بخش آب پخش خواهد شد و اجرای آن هزاران اصله نخل صدساله را نابود می سازد.

دوم؛ بدلیل نزدیکی رودخانه شاپور در قست شرقی شهر این کنارگذر را ناگزیر به عبور از بستر رودخانه خواهد کرد که نیازمند خاکریزی و پر کردن بخشی از بستر رودخانه است و ارتباط نیزارها و درختان بستر را با رودخانه قطع خواهد نمود که این هم از لحاظ زیست محیطی هم فنی مورد ایراد است.

سوم؛ برای احداث این جاده، نیاز به احداث پل های متعدد بر روی نهرها و مسیرهای آبرسانی، و خاکریزی های حجیم و پرداخت غرامت های سنگین به کشاورزان در عوض تخریب زمین و قطع نخیلات است که از لحاظ اقتصادی هم توجیه این پروژه را با ابهام روبرو ساخته است.

چهارم؛ احداث این جاده کمربندی مسافران را از دیدن مناظر چشم نواز شهر آب پخش محروم خواهد نمود، صنعت گردشگری این شهر را هم از رونق خواهد انداخت و بسیاری از روستاهای بخش را به انزوا خواهد کشاند. آنچه مسلم است هدف از این طرح، رفع مشکل ترافیک شهر بوده نه ایجاد مشکلات بیشتر و نابودی صنعت گردشگری و مناظر طبیعی شهر. اگر استدلال فقط لزوم ایجاد کمربندی برای رفع مشکلات ترافیک و عدم ورود خودروهای سنگین به شهر باشد شهرهایی مانند شبانکاره نیز مستعد این کمربندی خواهد بود که اتفاقا هم هزینه بسیار کمتری دارد هم محیط زیستی نابود نخواهد شد.

یکی از راه حل های جایگزین این طرح غلط، اختصاص بخشی از اعتبار آن به سازماندهی و عریض نمودن محور داخل شهری آب پخش و ایجاد پل های عابر پیاده است که هم از لحاظ فنی و اقتصادی مقرون به صرفه است و هم محیط زیست منطقه دست نخورده باقی خواهد ماند. و رونق توریستی شهر نیز حفظ شده است.